علي بن مهزيار نقل ميكند: من بيست مرتبه به حج بيتالله الحرام مشرف شدم و در تمام اين سفرها قصدم ديدن مولايم امام زمان(ع) بود، ولي در اين سفرها هرچه بيشتر تفحص كردم كمتر موفق به اثريابي از آن حضرت گرديدم. بالاخره مأيوس شدم و تصميم گرفتم كه ديگر به مكه نروم. وقتي كه دوستان عازم مكه بودند، به من گفتند مگر امسال به مكه مشرف نميشوي؟ گفتم: نه، امسال گرفتاريهايي دارم و قصد رفتن به مكه را ندارم.
سالهاي آغاز غيبت حضرت وليعصر(ع) براي محبان و دوستداران آن حضرت بسيار سخت و مشكل ميگذشت؛ آنها نميتوانستند باور كنند كه امامشان زنده باشند ولي غائب و دور از دسترس مردم. اما هر چه زمان بيشتر گذشت، مؤمنانِ به وجود مقدس آن حضرت، كم كم به دوري و غيبت امام عادت كردند، به گونهاي كه گويا غيبت ظاهري آن حضرت از بين مردم باعث شده كه آن حضرت از فكر مردم غائب شوند و كمتر كسي به ياد آن حضرت باشد.
همچون مادري كه فرزند عزيزش مفقود شده، تا مدتي بيتابي ميكند، باورش نميشود و مرتب به مكانهاي مختلفي كه احتمال ميدهد ميرود، تا وقتي كه كم كم به دوري فرزندش عادت كرده، و از پيدا كردن مأيوس او ميشود، آرامش پيدا ميكند، و اندك اندك به حدّي ميرسد كه گويا او را فراموش كرده است. در زماني كه امام زمان(ع) غائب شدند، گرچه شيعيان در همه مسائل زندگي موظف به رجوع به مجتهد جامعالشرائط بودند، لكن بعضي در پي ديدار با آن حضرت تلاش و جديت فراوان داشتند و برخي هم موفق به ديدار ميشدند. از جمله اين افراد، علي بن ابراهيم بن مهزيار اهوازي است كه قبر شريفش در اهواز زيارتگاه عموم مردم است، و داراي بقعه و بارگاه ميباشد.
ادامه مطلب...
|
+| نوشته شده توسط
عاشقان مهدي عج در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387
|
